Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Śluby panieńskie - „Śluby panieńskie” jako pretekst do rozprawienia się z mitami romantycznymi

    Komedia Aleksandra Fredry o tytule "Śluby panieńskie" opowiada o działaniach Gucia, głównego bohatera, który próbuje przekonać dwie zatwardziałe panny do wyjścia za mąż. Tytuł odnosi się do przyrzeczenia Klary i Anieli, które pod wpływem sentymentalnych powieści uznają, że prawdziwa miłość nie istnieje, a cały męski ród godzien jest potępienia, dlatego swoje życie spędzą jako panny. Chociaż utwór ten ma charakter żartobliwy, za pomocą humoru rozprawia się z romantycznymi mitami, które wpływały na myślenie młodych ludzi, w przynosząc im błędną wizję świata i cierpienie z powodu rozczarowania nim.
    Główny bohater "Ślubów panieńskich" nosi imię Gustaw. W ten sposób Fredro nawiązał do postaci znanej z czwartej części "Dziadów" Mickiewicza, nieszczęśliwego, romantycznego kochanka, który cierpi z powodu swojej tragicznej miłości. Gucio jest jego całkowitym przeciwieństwem. Zdrobnienie imienia, jakim się posługuje, pokazuje, że nie ma nic wspólnego z romantycznym bohaterem. To człowiek niefrasobliwy, cieszący się życiem, nie przeżywający nagłych miłosnych uniesień ani nie przejmujący się szczególnie niechęcią Anieli do niego, ponieważ wizja małżeństwa niezbyt go pociąga. Początkowo jego działania, które mają zaowocować skłonieniem dziewczyny do małżeństwa, są raczej wyrazem chęci zadowolenia swego wuja Radosta, który nie przestaje dręczyć chłopaka o to. Dopiero po jakimś czasie Gucio zaczyna kochać Anielę i przeżywać miłosne rozterki, ale nie zachowuje się jak bohater romantyczny, nie wypłakuje łez w poduszkę i nie rozpacza, tylko działa, zamiast oczekiwać na wyroki losu. Ośmiesza więc romantycznych kochanków, których postawa była bierna, bowiem z góry zakładali, że ich miłość musi być tragiczna, a ich własne cierpienie było w dużej mierze wynikiem