Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Śluby panieńskie - Główne wątki i symbolika utworu

    Aleksander Fredro pisał "Śluby panieńskie, czyli magnetyzm serca" od 1826 d0 1832 roku. Jest to komedia opowiadająca o miłości w kontekście teorii magnetyzmu F. Mesmera. Pierwsze wersje utworu nosiły inne tytuły - "Magnetyzm", "Nienawiść mężczyzn", "Magnetyzm serca". Występowały różnice między poszczególnymi wersjami, np. odmienne imiona bohaterów i nieco odmienna problematyka (w wersji pierwotnej konsekwencje nieszczęśliwej miłości, w ostatecznej pochwała miłości). Ostateczną wersję utworu opublikowano w IV tomie "Komedii" Fredry. „Śluby panieńskie” są pochwałą miłości i spokojnego, wiejskiego, rodzinnego życia, stanowiąc polemikę z romantyzmem, nakazującym poświęcenie własnego szczęścia w imię ojczyzny.
    Inspiracją dla Fredry były jego własne przeżycia. Był zakochany w Zofii Skarbowej, mężatce, która planowała rozwieść się ze swoim mężem. Pisarz spodziewał się, że szybko będzie mógł się z nią ożenić, niespodziewanie jednak sprawa przedłużała się, co odebrało mu chęć do tworzenia. Powrócił do swego dzieła, kiedy ostatecznie pojął Zofię za żonę. Tytuł utworu odnosi się do dwu bohaterek - Klary i Anieli - które, zagrożone, nieszczęściem małżeństwa bez miłości, decydują się złożyć przysięgę, iż nigdy nie wyjdą za mąż i pozostaną do śmierci pannami, trzymając się z dala od mężczyzn. Ich czyn wynikał z wizji miłości, którą wyniosły z sentymentalnej literatury, a której nie spotkały w swoim życiu. Podtytuł "Magnetyzm serca" nawiązuje do modnej za życia pisarza teorii F. Mesmera o magnetyzmie, która głosiła, że niektórzy ludzie mogą wpływać na innych za pomocą fluidu, siły duchowej, znajdującej się w ciele człowieka.
    Akcja toczy się w czasie współczesnym pisarzowi, to jest w I poł. XIX wieku, w dworku we wsi pod Lublinem. Autor ciekawie opisuje miejsce akcji - nie