Akt I
Scena 1 - Jan stoi pod drzwiami pokoju Gucia i czeka, aż ten wróci do domu po nocnej zabawie w mieście.
Scena 2 - Pod drzwi przybywa Radost, który chce porozmawiać z krewnym, ale Jan mówi mu, że młody pan jeszcze śpi. Radost nalega, Jan podaje kolejne wymówki, w końcu wyznaje prawdę o nieobecności Gustawa i o tym, że ma wpuścić go przez okno.
Scena 3 - Młodzieniec wchodzi do pokoju przez okno i narzeka na pogodę.
Scena 4 - Radost jest rozżalony zachowaniem swego podopiecznego i upomina go. Gucio uśmiecha się przepraszająco, na co jego wuj natychmiast zapomina o całej sprawie. Młody człowiek tłumaczy, że nudzi się we wsi i wyjeżdża do miasta, by się bawić. Radost upomina, że takie zachowanie może zniechęcić do niego Anielę, ale Gucio tym się nie przejmuje, ponieważ obie rodziny nalegają na ich małżeństwo. Opowiada, że był na balu przebierańców. Radost znowu narzeka na zachowanie krewniaka, ale Gustaw nic nie robi sobie z jego zaleceń co do prowadzenia życia. Mówi, że przebywanie wśród innych ludzi pozwala mu zdobyć obycie i doświadczenie. Składa propozycję wspólnej nocnej eskapady, co nie podoba się stryjowi. Ostatecznie Gustaw wymusza zgodę na ostatnią wyprawę młodzieńca, daje mu także swój powóz i płaszcz, by nie zaziębił się nocą. Mówi Guciowi, żeby położył się, ponieważ jest bardzo blady, na co ten odpowiada, że to dobrze o nim świadczy, bo kobieta odbierze to jako oznakę wielkiej miłości, jednak postępuje zgodnie z zaleceniem wuja.
Scena 5 - Albin płacze z powodu miłosnego cierpienia. Radost proponuje mu, by biedak przestał się smucić, bo zniechęci tym Klarę, ale Albin nie słucha tej rady i sądzi, że starszy człowiek go wyśmiewa. Zanim jednak Radost odchodzi, Albin w rozpaczy opowiada mu o ślubach złożonych przez Klarę i Anielę, które przyrzekły, że nigdy nie wyjdą za mąż. Nieoczekiwanie starszy człowiek cieszy się z tego, bowiem dochodzi do wniosku, że Gustaw może śluby potraktować jako wyzwanie i zacząć walczyć o względy Anieli. Albin nie wie, z czego uradował się starszy człowiek i zostaje sam.
Scena 6 - Pojawia się Klara z Anielą. Klary nie zadowala westchnienie Albina w ramach powitania, na co Albin ze smutkiem mówi, że jego ukochana nic do niego nie czuje. Dziewczyna kłóci się na żarty z młodzieńcem, ten jednak traktuje całą rozmowę ze śmiertelną powagą. Cierpiąc z nieszczęśliwej miłości, odchodzi.
Scena 7 - Anielę wzrusza smutek Albina i wypomina przyjaciółce okrucieństwo wobec niego. Klara broni się, tłumacząc, że wypełnia swoje śluby. Opowiada Anieli, że mężczyźni są okrutni i podle wykorzystują kobiety, wobec czego powinny powtórzyć swoje śluby, aby umocnić się w zadaniu nienawidzenia mężczyzn. Rozmawiają też o Gustawie, który chce się ożenić z nudy, co ich zdaniem jest typowe.
Scena 8 -Pani Dobrójska upomina Klarę i Anielę i prosi, by zawsze zachowywały się uprzejmie wobec gości. Albin ze swojej kryjówki obserwuje ukochaną i wzdycha. Panny rozmawiają o Gustawie, który przyzwyczaił się do życia w mieście i gardzi wsią. Klara zaczyna tańczyć, ale Albin podbiega do niej i asekuruje, by nie zderzyła się ze stojącym nieopodal krzesłem, co wzbudza irytację dziewczyny. Uważa zachowanie Albina za przesadzone i nudne. Narzeka na to, iż mężczyźni narzucają swoją wolę kobietom.
Scena 9 - Nadchodzi Gustaw i wdaje się w rozmowę z Klarą, która ostro skrytykowała mężczyzn gardzących spokojnym, wiejskim życiem. Mimo prób zażegnania konfliktu ze strony Anieli i pani Dobrójskiej, dwójka młodych ludzi prowadzi dyskusję, której Klara nadaje burzliwy ton, co Gucio przyjmuje z obojętnością. Nie traktuje słów Klary poważnie i zasypia na krześle, co oburza dziewczynę. Kobiety zostawiają młodzieńca samego.
Scena 10 - Radost dowiaduje się o zachowaniu swego podopiecznego i przybywa czynić mu wyrzuty. Gucio budzi się o obiecuje, że poprawi swe zachowanie, po czym wychodzi, by rozpocząć zaloty do Anieli.
Akt II
Scena 1 - Dobrójska i Radost rozmawiają o zachowaniu Gustawa. Wuj próbuje go usprawiedliwić, tłumacząc, że jego dziwne wygłupy to oznaka nieśmiałości. Przyznaje się, że bardzo kocha swego krewniaka i nie podoba mu się, że ten zdaje się wypróbowywać jego cierpliwość. Dobrójskiej nie podoba się, że dziewczęta pod wpływem romantycznych książek złożyły śluby, ale uważa, że wkrótce pojmą one, że ich czyn był śmieszny.
Scena 2 - Radost opowiada o tym, że nie umie zapanować nad zachowaniem podopiecznego.
Scena 3 - Gucio rozmawia z wujem, który znowu krytykuje jego zachowanie, ale młodzieniec jest pewien, że to, co robi, jest słuszne, tylko dziwi go brak pozytywnej reakcji ze strony Anieli. Wuj znowu upomina go za lekceważenie, jakie okazał kobietom, ale szybko mu przebacza, zaś Gucio przyznaje, że rozmowy tutaj są nudne i nie bardzo ma o czym mówić z przyszłą żoną. Radost nieoczekiwanie mówi młodzieńcowi o ślubach, które poczyniły Klara i Aniela, zaś młody człowiek ze zdziwieniem odkrywa, że zależy mu na dziewczynie.
Scena 4 - Gustaw dwoi się i troi, by przekonać wybrankę do siebie, ale przeszkadza mu w tym Klara, notorycznie wtrącająca się do ich rozmowy. Chłopak kłóci się z nią. Klara oskarża mężczyzn o brak stałości, bowiem o rękę dziewczyny starają się tylko wtedy, kiedy ona temu sprzyja, natomiast kiedy dzieje się przeciwnie - szukają sobie nowej wybranki. Gucio pyta, skąd takie przeświadczenie, na co dziewczęta odpowiadają, że swą wiedzę zbudowały na przeczytanych lekturach. Gustaw krytykuje postawę panien i mówi, że wszelkie twierdzenia są słuszne dopiero wtedy, kiedy sprawdzi...
Śluby panieńskie - streszczenie
Uzyskaj pełny dostęp!
Wysyłając SMS otrzymasz nieograniczony
dostęp do całego tekstu oraz wszystkich opracowań lektur dostępnych na stronie Streszczenia.pl
dostęp do całego tekstu oraz wszystkich opracowań lektur dostępnych na stronie Streszczenia.pl
Wyślij SMS o treści: koddtekst na numer: 73480
Otrzymany kod wpisz w pole poniżej:
Otrzymany kod wpisz w pole poniżej:
Dostęp jest ważny przez 7 dni. Koszt SMS'a to tylko 3zł + VAT